ΜΙα κραυγή τελικά θα πνίξει την αγαπημένη σιωπή, κλείσε τ’ αυτιά σου! 

Advertisements

Ανοιχτά παράθυρα κλειστές ψυχές

Αυγουστιάτικο βράδυ στην Αθήνα, καυτή η μέρα που πέρασε.
Περπάτησα μερικά σοκάκια, βρήκα δικαιολογία για να βγω τα τσιγάρα που σε λίγο θα μου έλειπαν.
Άδειοι οι δρόμοι, παράθυρα ανοιχτά, φωνές από τηλεοράσεις και μουσικές. Μερικές σκιές πίσω από τις κουρτίνες τρεμοπαίζουν με το αεράκι.
Παρατηρώ τους ανθρώπους στα μπαλκόνια, άλλοι ποτίζουν τις γλάστρες, άλλοι χάνονται στην θέα του απέναντι διαμερίσματος και παρατηρούν προσεκτικά πώς ο χρόνος χάραξε πάνω στον τοίχο το πέρασμα του. Χρόνια μπορεί να μένουν εδώ, ταμπουρωμένοι αυτοί και οι ψυχές τους που δεν βρήκαν το θάρρος να απαγκιστρωθούν απ’ όσα έμαθαν μικροί, στο ‘μην τρέχεις, θα χτυπήσεις’, ‘μην μπερδεύεσαι εσύ’, ‘δεν είναι δική σου δουλειά’.
Να κοιτάξουν λίγο ψηλότερα από τις πολυκατοικίες και αν φτάσουν στα σύννεφα, να φανταστούν τι υπάρχει εκεί, πάνω από αυτήν την γκρίζα πόλη, που καλύφτηκαν τα ποτάμια για να γίνουν λεωφόροι και ο ουρανός γέμισε ταράτσες με κεραίες και ηλιακούς θερμοσίφωνες. Άναψαν και τα φώτα, να χαθούν τ’αστέρια, μην καταλάβουν πόσο μικροί είναι.
Μερικά γιασεμιά απεγνωσμένα ευωδιάζουν για να θυμίζουν κάτι από παιδικές διακοπές και ξέγνοιαστα χρόνια.
Και αν τα παράθυρα είναι ανοιχτά και ο κάθε περαστικός ρίχνει κλεφτή ματιά μέσα στο σπίτι, οι ψυχές είναι κλειστές, καθηλωμένες στα άβατα μονοπάτια της μοναξιάς μέσα στην γκρίζα πόλη.

Image