Εξάρχεια, 2009

Image

– Γιατί τα κάνουν αυτά; Θέλουν να πετύχουν κάτι; 80 νεκροί με τη φωτιά…ένας 16χρονος νεκρός…τι θέλουν να πετύχουν με το να σκοτωθεί ένα παιδί;

– Θα καταλάβεις, θα μάθεις σε λίγα χρόνια.

– Πες μου τι!

– …θα σου είναι δύσκολο να καταλάβεις τώρα.

– Μα τι φταίει το παιδί;

– Τι ψάχνεις να βρεις; Και αυτοί δοκιμάζουν …

– Tι δοκιμάζουν;

– Τις αντοχές και τις ανοχές μας …

– Δηλαδή…;

– Μια κοινωνία που δεν αντιδρά στο θάνατο ενός παιδιού από μπάτσο, δεν πρόκειται να αντιδράσει σε τίποτα. Μια κοινωνία που δέχεται έτσι απλά 80 νεκρούς από φωτιά…είναι αδύναμη μπροστά σε κάθε αντίδραση. Νομίζουμε ότι δε θα συμβεί σε εμάς, ότι ήταν μεμονωμένα περιστατικά.

– Δεν καταλαβαίνω….

– Ανεκτικότητα και φόβος, δημο- τρομοκρατία. Δεν αντιδρούμε στα σοβαρά τώρα που είμαστε καλά, Έχουμε δουλειά, έχουμε λεφτά….έχουμε να φάμε. Όταν δε θα τα έχουμε ούτε αυτά, η έμμεση καταστολή θα είναι πιο άμεση. Θα σκέφτεσαι που θα βρεις δουλειά, που να φύγεις, να βρεις μια άκρη κάπου στον κόσμο, δε θα έχεις χρόνο και διάθεση ούτε για τους νεκρούς ούτε για τους τραυματίες.

– Δηλαδή; Δεν καταλαβαίνω….

– Δεν θα υπάρχουν δουλειές, θα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, μπορεί να κατεβάσουν στρατό στο δρόμο και κανείς να μην πει τίποτα. Θα γυρίσουμε πάλι στο 73’. Μόνο που τότε υπήρχε μέλλον….

– Έλα ρε συ, σε δημοκρατική χώρα ζούμε….Έλεος, τα παραλές. Είπαμε καχυποψία, όχι και έτσι όμως.

– Τώρα έχουμε 2009….Θα δεις σε λίγα χρόνια τι θα γίνει…

– Και αυτό το fb και αυτό κακό είναι; Μήπως είσαι λίγο υπερβολικός; Εγώ το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον, έχω και πολλούς φίλους…ποστάρω και τραγουδάκια.

– Μεγάλη συζήτηση ανοίγεις τώρα.

– Ε πες μου !

– Ήξεραν τα πάντα για όποιον ήθελαν, τώρα τους δίνουμε έτοιμα δεδομένα…και κυρίως τις διασυνδέσεις μας. Ποντάρουν επίσης στην μοναξιά, η μοναξιά φέρνει κατάθλιψη στους πιο ευαίσθητους, τους αδύναμους.

– Και τι έχουν να κερδίσουν με τη δική μου και την δική σου κατάθλιψη;

– Με ανεργία και κατάθλιψη θα είμαστε πιο ευάλωτοι και πιο αδύναμοι σε οτιδήποτε θέλουν να περάσουν. Θα είμαστε ευχαριστημένοι με ψίχουλα. Με ένα κομμάτι ψωμί…Όταν θα δουλεύουμε όλη την ημέρα, 12ώρο δεν θα μπορούμε να σκεφτόμαστε τίποτα άλλο…

– Με κούρασες με τόσες απαισιόδοξες σκέψεις….όλα είναι όμορφα και εσύ θέλεις να τα μαυρίσεις….

– Καληνύχτα Γιώργο, πάρε με αύριο για καφεδάκι.

– Φιλιά, θα τα πούμε.

Βανέσσα Μαρά 

V4vent@gmail.com 

Βρείτε τις διαφορές

Κοιτάζοντας σήμερα αργά το βράδυ, την ειδησεογραφία της ημέρας, έπεσα επάνω σε ένα άρθρο που μου φάνηκε πολύ οικείο, σαν déjà vu.

Στις 20/10/2013 είχα δημοσιεύσει στο προσωπικό μου blog https://anaugustnight.wordpress.com/, το άρθρο μου με τίτλο «Τα εξαφανισμένα παιδιά Ρομά από την Αλβανία δεν είχαν ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια». Αμέσως μετά το άρθρο μου αυτό, αναδημοσιεύτηκε από έμενα την ίδια, εδώ.

Σήμερα, διάβασα στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Αυγής  το αυτό το κείμενο, το οποίο αποτελεί μια κάκιστη αντιγραφή του δικού μου αρχικού άρθρου. 

Γιατί «όσο καλές και να είναι οι αντιγραφές, πάντα θα πρόκειται για κακές απομιμήσεις του πρωτότυπου».
Γιατί «όσο καλές και να είναι οι αντιγραφές, πάντα θα πρόκειται για κακές απομιμήσεις του πρωτότυπου».

Ας δούμε πιο αναλυτικά τα σημεία που μαρτυρούν αυτήν την αντιγραφή χείριστης ποιότητας. Αρχικά, πανομοιότυπος πρόλογος ο οποίος συγκρίνει δύο άσχετες επιφανειακά μεταξύ τους υποθέσεις, κάνοντας αναφορά στην πρώτη πρόταση, για την έκταση που έχει πάρει το γεγονός με πρωταγωνίστρια την μικρή Μαρία στα διεθνή μέσα: « και η φωτογραφία του κοριτσιού κάνει τον γύρο του κόσμου». Αναφορά επίσης γίνεται στο τέλος της πρώτης παραγράφου, για την εποχή που εξαφανίστηκαν τα παιδιά Ρομά από την Αλβανία: «εξαφανίστηκαν από την Αθήνα το 2004». Στοιχεία που χρησιμοποιούνται στο αυθεντικό άρθρο: «Η υπόθεση με τα 500 εξαφανισμένα παιδιά των φαναριών την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων που η χώρα βρισκόταν στα χάι λάιτς των ΜΜΕ».

Η δεύτερη παράγραφος της κακής αντιγραφής ξεκινά «Η υπόθεση με τα 500 εξαφανισμένα παιδιά των φαναριών την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων έγινε γνωστή 9 χρόνια μετά». Στο τέλος της δεύτερης παραγράφου στο κείμενο υβρίδιο ο «συντάκτης» και «συνάδερφος» χρησιμοποιεί τη φράση «δεν είχαν ούτε ξανθά μαλλιά ούτε γαλάζια μάτια», το οποίο αποτελεί μέρος του τίτλου του αρχικού κειμένου: «Τα εξαφανισμένα παιδιά Ρομά από την Αλβανία δεν είχαν ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια».

Ο επίλογος του κ. Κατσάκου ξεκινά με λογοτεχνικό λόγο «Όσα από αυτά τα παιδιά είναι ακόμα ζωντανά, δεν είναι πλέον παιδιά και σίγουρα δεν έζησαν ποτέ την παιδική τους ηλικία» άλλη μία απόδειξη δηλαδή αντιγραφής ολόκληρων σειρών από το δικό μου άρθρο, το οποίο γράφει: «Όσα από αυτά τα παιδιά είναι ακόμα ζωντανά, δεν είναι πλέον παιδιά και σίγουρα δεν έζησαν ποτέ την παιδική τους ηλικία», εν ολίγοις …ακριβώς το ίδιο.

Ο επίλογος συνεχίζει: «Ο Παναγιώτης Δημητράς, από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, ο οποίος ασχολείται με το θέμα εδώ και μια δεκαετία, είναι από τους λίγους που εξακολουθούν να ψάχνουν την άκρη του νήματος: «Έχουμε γίνει περίγελως του ΟΗΕ γι’ αυτή την υπόθεση. Παρά τις αλλεπάλληλες συστάσεις της Επιτροπής, η Ελλάδα περιφρονεί το θέμα. Είναι σαν να λένε ότι Αλβανογυφτάκια εξαφανίστηκαν, άρα κάτι τρέχει στα γύφτικα». Και ως γνωστόν η ευαισθησία μας αφυπνίζεται και «τρέχει στα γύφτικα» χωρίς να υπάρχει όμως αναφορά στον δημοσιογράφο Κώστα Ζαφειρόπουλο, που πραγματοποίησε την συνέντευξη, αλλά ούτε και υπερσύνδεσμος που να οδηγεί στην ιστοσελίδα της «Εφημερίδα των Συντακτών», όπως γίνεται στο αυθεντικό άρθρο, που χρησιμοποιείται το ίδιο απόσπασμα.

Μετά την εκτενή ανάλυση της κάκιστης ποιότητας κόπιας του άρθρου, αναρωτιέμαι πραγματικά, πως ένας φτασμένος δημοσιογράφος με πολλές περγαμηνές, χρειάζεται να αντιγράψει, ιδέες, ολόκληρες προτάσεις και τελικά ένα ολόκληρο άρθρο, εμφανίζοντάς το σαν δικό του.

Αν τα μέσα πληροφόρησης χρειάζονται φρέσκες ιδέες και πρωτογενές υλικό, θα ήταν καλύτερο να προσλάβουν άτομα τα οποία διαθέτουν αυτά τα προσόντα. Είναι άδικο να πληρώνονται άτομα για να κοπιάρουν και συντάκτες που προσφέρουν πρωτογενές υλικό και σέβονται απόλυτα τη δημοσιογραφική δεοντολογία, αναρτώντας πηγές όπου χρειάζεται, να είναι άνεργα.

Εν κατακλείδι, θα εκτιμούσα πολύ το γεγονός αν σελίδες όπως το Left.gr, που πολύ συχνά δημοσιεύουν άρθρα μου, σεβόμενες την αναφορά του ονόματος του συντάκτη και την πηγή δημοσίευσης, να αφαιρέσουν από την ιστοσελίδα τους το…υβρίδιο. Γιατί «όσο καλές και να είναι οι αντιγραφές, πάντα θα πρόκειται για κακές απομιμήσεις του πρωτότυπου».

Περισσότερα άρθρα μου υπάρχουν στο Interpressgr.blogspot.gr που ασχολείται κυρίως με διεθνή νέα, που δεν έχουν δημοσιευτεί στην ελληνική γλώσσα, πάντα με αναφορά της πηγής.

Βανέσσα Μαρά 
V4vent@gmail.com 

Τα εξαφανισμένα παιδιά Ρομά από την Αλβανία δεν είχαν ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια

Η φωτογραφία του κοριτσιού που βρέθηκε στον καταυλισμό Ρομά βρίσκεται παντού, σε ελληνικά και ξένα ΜΜΕ.

Όλοι κατηγορούν τους Ρομά, ελάχιστοι αναρωτιούνται για τον λόγο, που αυτό το κοριτσάκι είχε μείνει στα αζήτητα από τους γονείς του. Γιατί η μάνα που το κουβαλούσε εννιά μήνες στην κοιλιά της, δεν έχει επικοινωνήσει με τις διάφορες οργανώσεις, που γεμίζουν με φωτογραφίες αγνοούμενων παιδιών αεροδρόμια και ιστοσελίδες.

Είναι και κείνος ο Άλεξ από την Βέροια, που οι δολοφόνοι του δεν τιμωρήθηκαν ποτέ για το έγκλημα που έκαναν και για τον παππού τους, η δικαστική απόφαση όρισε 4,5 έτη κάθειρξης και αυτήν εξαγοράσιμη.

Η υπόθεση με τα 500 εξαφανισμένα παιδιά των φαναριών την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων που η χώρα βρισκόταν στα χάι λάιτς των ΜΜΕ, έγινε γνωστή 9 χρόνια μετά. Καθυστέρηση και ολιγωρία στις έρευνες. Όσα από αυτά τα παιδιά είναι ακόμα ζωντανά, δεν είναι πλέον παιδιά και σίγουρα δεν έζησαν ποτέ την παιδική τους ηλικία.

Image

Αυτά δεν είχαν ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια. Όπως είπε στην «Εφ.Συν.» ο Παναγιώτης Δημητράς από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, ο οποίος ασχολείται με το θέμα εδώ και μια δεκαετία: «Έχουμε γίνει περίγελος του ΟΗΕ γι’ αυτή την υπόθεση. Παρά τις αλλεπάλληλες συστάσεις της Επιτροπής η Ελλάδα περιφρονεί το θέμα. Είναι σαν να λένε ότι Αλβανογυφτάκια εξαφανίστηκαν, άρα κάτι τρέχει στα γύφτικα».

Καμιά αμφιβολία δεν υπάρχει για τη ρατσιστική ευαισθησία της ελληνικής κοινωνίας, που αν και με εμφανές το μελανό χρώμα στα φυσικά χαρακτηριστικά, κανείς λόγος δεν γίνεται για κείνο του βαθύτερου, του πιο μελανού που σκιάζει την αποδοχή της ίσης αξίας κάθε ανθρώπινης ζωής.

Τα παιδιά δεν είναι κοσμήματα να βρεθούν με φανουρόπιτες.

Βανέσσα Μαρά 

V4vent@gmail.com 

 

Φωτογραφία: Δημήτρης Μεσσίνης AP

Ξαναζεσταμένα άρθρα για ανυποψίαστους και ευαίσθητους αναγνώστες

Πριν από καιρό, το 2011, είχε δημοσιευθεί ένα άρθρο σχετικά με ένα παιδάκι που κατέληξε στα Παιδικά Χωριά SOS, λόγω αδυναμίας της μητέρας του να το μεγαλώσει, εξαιτίας οικονομικών δυσχερειών.

Παρότι από την ανάγνωση του κειμένου προέκυπτε μια κάποια ευαισθητοποίηση, σε σχετικά θέματα και καταστάσεις, ο τρόπος γραφής και τα όσα διηγούνταν δεν είχαν την παραδοσιακή μορφή ενός ρεπορτάζ. Δηλαδή ονόματα, στοιχεία, ακριβή περιγραφή των περιστατικών κλ. Όλα τα παραπάνω συνέβαιναν στα αποσπάσματα που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο.

Το ακριβώς αντίθετο μάλιστα, η χρήση φράσεων όπως: «Αγγίζουν κάθε ανθρώπινη ψυχή και προκαλούν οργή» ή «και μετά, σ’ αγαπάω λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα», παραπέμπουν περισσότερο σε λογοτεχνικό λόγο, παρά σε ρεπορτάζ ή άρθρο. Πιθανόν να πρόκειται για «εμπλουτισμό» του αρχικού κειμένου. Σε ένα τέτοιο άρθρο όμως, που οι αριθμοί και το θέμα αρκούν για τη συνειδητοποίηση του τραγικού της κατάστασης, τα υπόλοιπα περιττεύουν.

Image

Ο τρόπος που είναι γραμμένο το ρεπορτάζ βοηθάει σίγουρα στην ευαισθητοποίηση του αναγνωστικού κοινού. Η επιλεκτική αναπαραγωγή κομματιών του, μετά από πολύ καιρό, βοηθάει ακόμα περισσότερο στη διάδοση των συγκεκριμένων σελίδων, που δεν αρκέστηκαν απλά στην επανακυκλοφορία του, αλλά «ξέχασαν» τεχνηέντως να αναφέρουν ότι πρόκειται για άρθρο αρχείου, για ξαναζεσταμένο φαγητό δηλαδή.

Οπότε άμεσα υπάρχει παραποίηση στοιχείων και παραπληροφόρηση του αναγνώστη από φράσεις όπως: «Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Έλληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς». Ένα απλό ερώτημα που προκύπτει, είναι αν αυτό το χρονικό διάστημα που ορίζεται «δύο χρόνια πριν» αναφέρεται στο 2011 ή στο 2009. Το παραπάνω δεν θα είχε τόσο μεγάλη σημασία, αν το όλο θέμα δεν συνδεόταν άμεσα με την οικονομική κρίση, που βρίσκεται η χώρα και τις κοινωνικές αλλαγές που έχει επιφέρει.  

Καθώς ο αναγνώστης δεν έχει τον χρόνο να ψάχνει την εγκυρότητα κάθε είδησης που διαβάζει, ορισμένοι επωφελούνται από αυτό για να κερδίσουν μία παραπάνω ανάρτηση. Βεβαίως, υπήρχαν πολλές ιστοσελίδες που αναπαρήγαγαν το θέμα αυτό, αλλά ενημέρωναν ξεκάθαρα για τον χρόνο της πρώτης του κυκλοφορίας και αρκετές φορές υπήρχε και παραπομπή στο αρχικό κείμενο.

Θα ήταν πολύ απλό, να γίνει ένα νέο ρεπορτάζ, για μια ιστορία από το πλήθος του κόσμου που υποφέρει. Ή ακόμα και ένα για την τωρινή κατάσταση στα Παιδικά Χωριά SOS, όπου να αναφέρονται στοιχεία από το έργο που προσφέρει, και σύγκριση αυτών από την αρχή της οικονομικής κρίσης μέχρι σήμερα. Θα μπορούσαν επίσης να συμπεριληφθούν μαρτυρίες παιδιών και όχι μόνο δασκάλων ή υπευθύνων. Τα παιδιά είναι αυτά που βιώνουν πρώτα απ’ όλους και πιο έντονα την κατάσταση και την πραγματικότητα και μπορούν να ονομαστούν «μάρτυρες» με την μεταφορική και κυριολεκτική σημασία του όρου.

Image

Αυτό το άρθρο, δεν έχει σκοπό σε καμιά περίπτωση να θίξει το έργο οργανώσεων που βοηθούν και στηρίζουν παιδιά που το χρειάζονται. Το ακριβώς αντίθετο, γράφτηκε για να παροτρύνει τα ΜΜΕ να ασχοληθούν περισσότερο με την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας και να παρουσιάσουν την ανάγκη των ανθρώπων για υποστήριξη και αλληλεγγύη.

Βανέσσα Μαρά

V4vent@gmail.com