Από το Φαρμακονήσι μέχρι την Πλάκα, μια Ελλάδα τρόμος

«Mας κλωτσούσαν και φώναζαν «φακ γιου μαλάκα»

Η ανοχή της κοινωνίας στην απανθρωπιά και η φιλειρηνική αντιμετώπιση σε συμπεριφορές μίσους, προς ανθρώπους που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, αποτελεί την σημαντικότερη αιτία για τον πνιγμό των εννέα παιδιών στο Φαρμακονήσι.

Η συμπεριφορά των λιμενικών και η δολοφονία των συνολικά δώδεκα ανθρώπων που αναζητούσαν μια καλύτερη μοίρα, δεν απέχει πολύ από τη συνήθη τακτική. Το αποτέλεσμα της οποίας καθορίζεται κάθε φορά από διαφορετικούς παράγοντες που ευνοούν μια δολοφονία ή περιορίζουν την δράση σε μια κλωτσιά, μπροστά στα έκπληκτα μάτια τουριστών που βολτάρουν στην συνοικία των Θεών, για να θαυμάσουν τα αξιοθέατα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και τα αίσχη του σύγχρονου.

gynaikametromessinis

Η διάσημη φωτογραφία της ιδιοκτήτριας καταστήματος στην Πλάκα που κλωτσάει και διώχνει κοριτσάκι Ρομά, το όποιο παίζει ακορντεόν στο πεζοδρόμιο και που το στιγμιότυπο καταγράφτηκε και δημοσιεύτηκε χάρη στον φωτογράφο του Associated Press, Δημήτρη Μεσσίνη, δεν στερείται σε τίποτα του χαρακτηριστικού τρόπου που οι άνδρες της Βέρμαχτ κλωτσούσαν τα θύματα τους.

ναζι

17.306 καταγεγραμμένοι θάνατοι προσφύγων στο απόρθητο φρούριο της Ευρώπης από το 1993 ως το 2012.  Το 2011 είναι το έτος με τους πιο πολλούς νεκρούς, αφού άφησε πίσω του τουλάχιστον 1500 πτώματα.

photo

Ο στρουθοκαμηλισμός σκοτώνει την ελπίδα στο Αιγαίο και όπου αλλού δύναται, όσο η κοινωνία αποποιείται ευθυνών και ξορκίζει το κακό με κατάρες και προσευχές.

Βανέσσα Μαρά V4vent@gmail.com

Advertisements

Γράφοι αναδημοσιεύσεων του άρθρου «Ευρωπαϊκή Ένωση: Συνταγματικός σαδισμός με ποινικοποίηση αστεγίας και επαιτείας»

Γράφοι αναδημοσιεύσεων του άρθρου «Ευρωπαϊκή Ένωση: Συνταγματικός σαδισμός με ποινικοποίηση αστεγίας και επαιτείας » του Interpressgr.blogspot.gr

grafoi

Βλέπω τους φίλους μου να φεύγουν…

Image

Μαθαίνω από τους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα σε ποια μεριά του κόσμου βρίσκονται, τι κάνουν…

Όλοι το έλεγαν, αλλά όλοι πίστευαν ότι κάτι θα άλλαζε σε αυτή τη χώρα. Και μια μέρα απλά φτιάχνουν τα πράγματα τους για Σουηδία, Γερμανία και ακόμη πιο μακριά, Αυστραλία. Πηγαίνουν να βρουν δουλειά και φιλοξενούνται από μετανάστες συγγενείς που κρατήθηκαν μια ζωή σε ξένη γη.

Μου λεν εκεί είναι καλύτερα… ότι προσπαθούν να κάνουν μια νέα ζωή. Παιδιά έξυπνα, μορφωμένα που είχαν πάντα δουλειά…και τώρα ήρθε η μετανάστευση…

Και γυρνάω το κεφάλι από την άλλη, και βλέπω όσους έμειναν εδώ, όσους δεν κατάφεραν να φύγουν προς αναζήτηση μιας άλλης ζωής, με αξιοπρέπεια και περηφάνια…και είναι λίγο καιρό τώρα που γυρνάν να κοιμηθούν στα παιδικά τους δωμάτια, γιατί το νοίκι είναι πολύ ακριβό για δικό τους σπιτικό….και είναι πια το κρεβάτι τους μικρό και τα πόδια τους βγαίνουν έξω γιατί ψήλωσαν και μεγάλωσαν. Προσπαθούν εκεί να στριμώξουν τα όνειρα τους, στο πατρικό σπίτι, με τους γονείς να αναρωτιούνται απορημένοι πόσο γρήγορα άλλαξε η κατάσταση από τα μνημόνια και τους φόρους και έφτασε πλέον η στιγμή να απειλούνται οι κόποι μιας ζωής….μια ολόκληρη γενιά, η γενιά των τριάντα…

Και δεν ξέρω ποιος πραγματικά είναι σε πλεονεκτική θέση, εκείνος που μένει ή εκείνος που φεύγει…Ξέρω ότι όπου κι αν είναι, θα τα καταφέρουν…