Με ένα σακίδιο για παρέα…

TRAVEL

Και θα ‘ρθει σύντομα η στιγμή που εσύ που με κατηγορούσες γιατί δεν αγωνίζομαι και δεν παλεύω για τα ταξίδια που ονειρεύομαι, θα με φρενάρεις από το ξεκίνημα μου.

Σακίδιο στην πλάτη, πόρτα κλειστή και φεύγω.

Μόνο ένα ‘’γεια χαρά’’, χωρίς να αντικρυστούν τα βλέμματα.

Δεν χρειάζεται άλλωστε να ειπωθούν ξανά λόγια που ποτέ δεν έγιναν κατανοητά, επιθυμίες που ποτέ δεν ήταν αρκετά ικανές να γίνουν ανάγκες και αγώνας και φευγιό. Fuga και μούγκα! Μερικές φορές δεν χρειάζονται εξηγήσεις, μόνο να κάνεις το πρώτο βήμα σε άλλον δρόμο και να σε νοιάζει μονάχα μην χάσεις και πάλι τον προορισμό…αλλά χάνεται όποιος έχει προορισμό, και στην παρούσα, αυτός είναι η μαγεία της εξερεύνησης και της γνώσης.

Και αλήθεια, και αν σου λείπω τα βράδια, κι αν μου λείπει η αγκαλιά σου, δεν θα με θλίβει αυτό. Μόνο η σκέψη ότι δεν ακολούθησες στο πέταγμα που τόσο πίστευες, θα με κάνει να μην κλείνω για λίγο τα μάτια μου και να χαζέψω λίγο ακόμα το ταβάνι ενός φθηνού youth hostel.

Αλήθεια τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα ’χεις πάντα χρόνο; Είναι αμείλικτος ο χρόνος και μας κοροϊδεύει. Μοιάζει αχανής και εύκολος, όμως είναι τόσο μικρός και σαφής! Αυστηρός, πολύ αυστηρός. Με τις γκρίζες γοητευτικές ανταύγειες, με κείνες τις ρυτίδες που όλο βαθαίνουν, για κείνα που τηρήσαμε σιγή ιχθύος και κείνα που μας έκαναν να νιώθουμε την κραυγή μας πιο δυνατή από την αναπνοή μας.

Καλό μας δρόμο!

Καλό μας δρόμο!

Στους τόσο κοντινούς μας δρόμους που δεν συναντηθήκαμε ποτέ, στα τόσα όμοια όνειρα που φοβηθήκαμε να μοιραστούμε, στις αγκαλιές που δεν χωρέσαμε.

Και να κοίτα τώρα φεύγουμε μαζί από αυτόν τον βούρκο που νιώθαμε να χανόμαστε, να βουλιάζουμε κάθε μέρα, με άλλη πτήση, για άλλον προορισμό…

Άργησε η ευκαιρία, η απόφαση, το θάρρος να ‘ρθει και να εγκαταλείψουμε την ελπίδα πως πασχίζοντας εδώ θα βρίσκαμε κάτι σπάνιο. Μα και το σπάνιο σαν πέρασε από δίπλα μας δεν νιώσαμε τη μυρωδιά του μέσα σε αυτή την μπόχα.

Kαλό ταξίδι στον κόσμο, καλό ταξίδι στους κόσμους που ψάχνουμε. Είναι εκεί έξω!
Και τα βράδια μας, αυτά τα τόσο πολύτιμα, που όλη τη μέρα περιμένουμε, ας μη μιλάμε για έρωτα, να ζούμε τον έρωτα, μέχρι να γίνει βίωμα, ανυπαίσθητη συνήθεια σαν την αναπνοή.
chemins séparent