Έρχεται η φυγή…

rsz_1rsz_1rsz_212

… που τόσο καιρό περίμενα. Δεν ξέρω προς τα πού, προς κάπου όμορφα ήρεμα και με χαμογελαστούς ανθρώπους γεμάτους δίψα για ζωή.

Η ακριβής ημερομηνία και ώρα αναχώρησης λίγο με ενδιαφέρει πια. Έχει και η προσμονή την γλύκα της τώρα που η απόφαση έχει παρθεί.

Κοιτάζω εξονυχιστικά κάθε σπιθαμή, από κει που έχω περάσει και τίποτα δεν κατάφερε να με κρατήσει, παρότι περίμενα με υπομονή αυτό το κάτι και το αναζητούσα με πείσμα και επιμονή. Ένας δρόμος ίσως, ένα κτήριο και μια φιγούρα που έφευγε και γινόταν σκιά……που όλο περισσότερο ήθελε να σκιάζει.

Ο σίγουρος προορισμός τελικά απλά αποδείχτηκε όχι τόσο σίγουρος όσο θα ήθελε. Άλλωστε ποιο κομμάτι μου θα άφηνε την περιπέτεια για την σιγουριά; Ακόμα και εκείνος ο «ασφαλής προορισμός» μάλλον προσκέφαλο προς την ελευθερία φάνταζε πιότερο, παρά ο τόπος που θα με κρατούσε.

Για να ψάξεις τους ανθρώπους πρέπει να χορέψεις μαζί τους στα γλέντια τους, να δεις πως θάβουν τους νεκρούς τους, να βοηθήσεις στο χτίσιμο της ταπεινής καλύβας, να μιλήσεις τη γλώσσα τους και αν αυτό είναι δύσκολο και δεν τα καταφέρνεις, να μάθεις να αναγνωρίζεις τα σινιάλα τους, τη ματιά τους.

Να ψάχνεις, να μαθαίνεις, να αγαπάς, να δίνεσαι, να μοιράζεσαι, αυτή είναι η γνώση που θα σε ταξιδεύει πιο μακριά…και τέλος σε φέρνει πιο κοντά.

Advertisements