Γιατί ο έρωτας μόνο απόλυτος μπορεί να είναι

Έχω έναν έρωτα για σενα. Κλεισμένος χρόνια παραμένει στο συρτάρι που ανοίγω την άνοιξη και το φθινόπωρο, να αεριστεί. Να πάρει ακόμα μια αναπνοή, να μην πεθάνει.
Κλαίει τα βράδυα σαν μωρό και κουλουριάζεται κρύβοντας το πρόσωπο του.
Άλλες φορές γίνεται βίαιος και απόλυτος, διεκδικεί όσα του έταξες.
Ταξίδια, αγκαλιές, παθιασμένες νύχτες.
Κι όμως όσο και αν το συρτάρι που μυρίζει ναφθαλίνη παραμένει κλειστό, ακούγονται αργά τις νύχτες κραυγές ηδονής και απαλά σαν από μετάξι χάδια.
Ανάσα μου