ΣΑΝ ΕΓΚΛΗΜΑ

i_hurt_myself_today__to_see_if_i_still_feel_by_alexandriamonik-d4lqlub

Και πώς να περιγραφεί η πληγή της, που χωρίς να γίνεται αντιληπτή, ήταν όλο και πιο βαθιά
Που χωρίς αισθήσεις έπλεκε κάθε στιγμή μες στον χρόνο
Την πιάσαμε σφιχτά από το λαιμό, τραβώντας τη δυνατά από τα μαλλιά
Βρήκαμε νύχια αρπακτικού να χώσουμε στα μάτια της…
Τη βιάσαμε να σωριαστεί ζαλισμένη στο έδαφος.
Χαράξαμε τα χέρια της, μέχρι να στάξουν αίμα.
Κι οι αναπνοές μύριζαν οδύνη καμωμένη από καρδιές σάπιες
Και σαν απέκαμε και δύναμη καμιά δεν είχε…
Την παρατήσαμε να σέρνεται στο σκοτάδι, να αργοπεθαίνει, να γδέρνεται, να ξεσκίζεται…

Η δυσεύρετη μαγεία που πληγώναμε…

photo 

Δεν αργοπεθαίνει …

anemona
…όποιος τολμά να φανταστεί τι υπάρχει πέρα από την κορφή του βουνού,
όποιος με τα κύματα τολμά να πολεμήσει,
όποιος ακούει και βλέπει χωρίς να κλείνει τα μάτια και τα αυτιά από φόβο,
γιατί με τον χρόνο δεν μπορεί να τα βάλει, θα ‘ρθει η στιγμή που θα τον καταλάβει.
Όποιος τα χέρια σκληρά και άγαρμπα έχει, αλλά ξέρει να χαϊδεύει, σώματα και ψυχές
και στις χαρές και στις λύπες είναι παρών.
Δεν αργοπεθαίνει όποιος βρίσκει τη δύναμη να μάχεται για τα πιστεύω του,
να μην συμβιβάζεται με ημίμετρα και περίπου.
Να μοιράζει την αναπνοή στα δύο.
Να περιμένει να ξεφυτρώσει το πρώτο φύλο του σπόρου την άνοιξη.
Να επιστρέφει εκεί που ξέρει πως ακόμα δεν έχει τελειώσει
και με νέα λύσσα να ορμάει ξανά, πιο δυνατά.
Δεν αργοπεθαίνει …

Σαράκι

paint

Κι έφτασε η ώρα, έβαλε το παλτό του, λιγόστεψε στο βλέμμα και ίσα που έβλεπε μες το σκοτάδι, τράβηξε ως την πόρτα. Και χάθηκε.

Έμεινε εκείνη χαμένη στις σκέψεις της. Πέρασαν τα χρόνια και η ζωή προχώρησε, σκλήρυνε  όμως κάτι στον τρόπο που κοιτούσε τη θάλασσα. Δεν βρήκε το κουράγιο μήτε να τον κρατήσει, μήτε να τον αποχαιρετήσει στο πλατύσκαλο. Εκεί στο κρεββάτι έμεινε γυμνή μισοσκεπασμένη με ένα σεντόνι ξεθωριασμένο.

Στριφογύρναγε τα βράδια στο κρεββάτι της και στα ξένα. Και σαν την ρωτούσαν τι είχε, έκλεινε τα μάτια σφιχτά να μοιάζει ότι κοιμάται. Και μπέρδευαν πιότερο τα όνειρα με τους εφιάλτες, σφιχτή αγκαλιά άξαφνα βρίσκονταν.

Και έψαχνε να βρει ακόμα μια ανάμνηση χαμένη, κι όταν δεν την έβρισκε, έπλεκε σκηνές από φανταστικό μέλλον. Κι η ανημποριά της ζήλευε την Γιορόνα που σκιάζονταν από τα κλάματα των παιδιών της.

Σαράκια που τρων σαρακήνικα πειρατικά, φτιαγμένα από τα καλύτερα ξύλα, φερμένα από ζούγκλες της Αφρικής και καμωμένα με την πείρα όσων θηλυκό δεν αγάπησαν, πλην της μάνας τους την στερνή την ώρα και τα χέρια δεν τα χαν για χάδια μα για τα καράβια. Δεν αρέσκονταν σε κορμιά, δεν μπορούσαν να τα σμιλεύσουν.

Μα και κείνα, σαράκι τα ‘φαγε, και τα κορμιά και τα χέρια και τα καράβια.

Από το συρτάρι του μυαλού: Μικρές αυτοτελείς ιστορίες, μεγάλοι ανεπλήρωτοι πόθοι.

What you fight for…

Featured image

Είσαι τα βιβλία που επιλέγεις να διαβάσεις, οι ταινίες που βλέπεις, τα όνειρα που κάνεις, οι άνθρωποι που συναντάς, οι συζητήσεις που συμμετέχεις, είσαι ο,τι αποκομίζεις από όλα αυτά.

Είσαι ο ήχος του ωκεανού, η ανάσα του φρέσκου αέρα, το πιο λαμπρό φως στην πιο σκοτεινή γωνιά,

Είσαι ένα συνονθύλευμα από κάθε εμπειρία που αποκτάς στη ζωή σου.

Είσαι κάθε μέρα απομονωμένη από το σύνολο.

Βυθίσου μέσα στη θάλασσα της γνώσης και της ύπαρξης.

Άφησε τις λέξεις να πλημμυρίσουν το αίμα σου και τα χρώματα τις σκέψεις σου. 

Θεατρικό μονοπαράλογο

Featured image

Ο μίτος είναι αγώγιμη κλωστή
Οι μοναχοί (χρήση επιθετικού προσδ. ή ουσιαστικού κατά βούληση) γράφουν τα ιερά κείμενα σε C
Η Ισμήνη δεν φτάνει ποτέ στην Συρία γιατί το ζήτημα είναι εσωτερικό, του βασιλείου…
Ο Χορός χαριεντίζεται αβέρτα στα social media
Ο Μοντεσκιέ είναι influencer στο linkedin και βγάζει σέλφι με τους ζοροάστρες
Η Λίλιθ πουλιέται ακριβά από τον νταβατζή της σαν mistress
Ο ellinakus fascistacus χτυπιέται σε παραλιακό club ακούγοντας hava nagila με πολλά μπίτια και κερνάει cuba libre το απέναντι γκομενάκι

Photo

Struggling

save

Just wanna make some noise, hear someone’s whisper, mine at this time, the voice, the instant, everything are totally mine.

Shared time is already lost.

Meeting where the road is the borderline.

Almost done, just some things, luggages are almost done.

A snake around my neck. Can’t breath.

I’ve been always looked behind blue eyes, screaming like a beast.

I’ve tried I’ve tried hard…

Don’t wanna realize…face the truth.

An end means a new beginning, but I don’t like this kind of.

HEY U, CAN U HEAR ME?

You promised me the world! There’s a bug …and the words’ fluency is not enough to fix it.

It’s time, time to …? I’ m looking forward to find a fucking answer …

Κραυγή

Δάκρυα, απόγνωση και φαντάζει τόσο ερωτικός και θελκτικός ο ακάλυπτος, που ποτέ δεν τόλμησα να κοιτάξω.

Ασύντακτες προτάσεις, ίσως χωρίς νόημα!

Μα αυτό δεν γράφεται για να το καταλάβεις εσύ αλλά για το αντιληφθώ εγώ.

No meaning!

Πάρτυ, κόσμος, μουσική …αδιάφορο/ -φορώ.

Είμαι εκεί κατά λάθος………..

<end> </end>

000

Έρχεται η φυγή…

rsz_1rsz_1rsz_212

… που τόσο καιρό περίμενα. Δεν ξέρω προς τα πού, προς κάπου όμορφα ήρεμα και με χαμογελαστούς ανθρώπους γεμάτους δίψα για ζωή.

Η ακριβής ημερομηνία και ώρα αναχώρησης λίγο με ενδιαφέρει πια. Έχει και η προσμονή την γλύκα της τώρα που η απόφαση έχει παρθεί.

Κοιτάζω εξονυχιστικά κάθε σπιθαμή, από κει που έχω περάσει και τίποτα δεν κατάφερε να με κρατήσει, παρότι περίμενα με υπομονή αυτό το κάτι και το αναζητούσα με πείσμα και επιμονή. Ένας δρόμος ίσως, ένα κτήριο και μια φιγούρα που έφευγε και γινόταν σκιά……που όλο περισσότερο ήθελε να σκιάζει.

Ο σίγουρος προορισμός τελικά απλά αποδείχτηκε όχι τόσο σίγουρος όσο θα ήθελε. Άλλωστε ποιο κομμάτι μου θα άφηνε την περιπέτεια για την σιγουριά; Ακόμα και εκείνος ο «ασφαλής προορισμός» μάλλον προσκέφαλο προς την ελευθερία φάνταζε πιότερο, παρά ο τόπος που θα με κρατούσε.

Για να ψάξεις τους ανθρώπους πρέπει να χορέψεις μαζί τους στα γλέντια τους, να δεις πως θάβουν τους νεκρούς τους, να βοηθήσεις στο χτίσιμο της ταπεινής καλύβας, να μιλήσεις τη γλώσσα τους και αν αυτό είναι δύσκολο και δεν τα καταφέρνεις, να μάθεις να αναγνωρίζεις τα σινιάλα τους, τη ματιά τους.

Να ψάχνεις, να μαθαίνεις, να αγαπάς, να δίνεσαι, να μοιράζεσαι, αυτή είναι η γνώση που θα σε ταξιδεύει πιο μακριά…και τέλος σε φέρνει πιο κοντά.

Με ένα σακίδιο για παρέα…

TRAVEL

Και θα ‘ρθει σύντομα η στιγμή που εσύ που με κατηγορούσες γιατί δεν αγωνίζομαι και δεν παλεύω για τα ταξίδια που ονειρεύομαι, θα με φρενάρεις από το ξεκίνημα μου.

Σακίδιο στην πλάτη, πόρτα κλειστή και φεύγω.

Μόνο ένα ‘’γεια χαρά’’, χωρίς να αντικρυστούν τα βλέμματα.

Δεν χρειάζεται άλλωστε να ειπωθούν ξανά λόγια που ποτέ δεν έγιναν κατανοητά, επιθυμίες που ποτέ δεν ήταν αρκετά ικανές να γίνουν ανάγκες και αγώνας και φευγιό. Fuga και μούγκα! Μερικές φορές δεν χρειάζονται εξηγήσεις, μόνο να κάνεις το πρώτο βήμα σε άλλον δρόμο και να σε νοιάζει μονάχα μην χάσεις και πάλι τον προορισμό…αλλά χάνεται όποιος έχει προορισμό, και στην παρούσα, αυτός είναι η μαγεία της εξερεύνησης και της γνώσης.

Και αλήθεια, και αν σου λείπω τα βράδια, κι αν μου λείπει η αγκαλιά σου, δεν θα με θλίβει αυτό. Μόνο η σκέψη ότι δεν ακολούθησες στο πέταγμα που τόσο πίστευες, θα με κάνει να μην κλείνω για λίγο τα μάτια μου και να χαζέψω λίγο ακόμα το ταβάνι ενός φθηνού youth hostel.

Αλήθεια τι σε κάνει να πιστεύεις ότι θα ’χεις πάντα χρόνο; Είναι αμείλικτος ο χρόνος και μας κοροϊδεύει. Μοιάζει αχανής και εύκολος, όμως είναι τόσο μικρός και σαφής! Αυστηρός, πολύ αυστηρός. Με τις γκρίζες γοητευτικές ανταύγειες, με κείνες τις ρυτίδες που όλο βαθαίνουν, για κείνα που τηρήσαμε σιγή ιχθύος και κείνα που μας έκαναν να νιώθουμε την κραυγή μας πιο δυνατή από την αναπνοή μας.

Καλό μας δρόμο!

Καλό μας δρόμο!

Στους τόσο κοντινούς μας δρόμους που δεν συναντηθήκαμε ποτέ, στα τόσα όμοια όνειρα που φοβηθήκαμε να μοιραστούμε, στις αγκαλιές που δεν χωρέσαμε.

Και να κοίτα τώρα φεύγουμε μαζί από αυτόν τον βούρκο που νιώθαμε να χανόμαστε, να βουλιάζουμε κάθε μέρα, με άλλη πτήση, για άλλον προορισμό…

Άργησε η ευκαιρία, η απόφαση, το θάρρος να ‘ρθει και να εγκαταλείψουμε την ελπίδα πως πασχίζοντας εδώ θα βρίσκαμε κάτι σπάνιο. Μα και το σπάνιο σαν πέρασε από δίπλα μας δεν νιώσαμε τη μυρωδιά του μέσα σε αυτή την μπόχα.

Kαλό ταξίδι στον κόσμο, καλό ταξίδι στους κόσμους που ψάχνουμε. Είναι εκεί έξω!
Και τα βράδια μας, αυτά τα τόσο πολύτιμα, που όλη τη μέρα περιμένουμε, ας μη μιλάμε για έρωτα, να ζούμε τον έρωτα, μέχρι να γίνει βίωμα, ανυπαίσθητη συνήθεια σαν την αναπνοή.
chemins séparent